Van de voorzitter: Lintjesregen
Op 24 april was de traditionele lintjesregen weer in de Oosterkerk. Jaarlijks ontvangen rond de 3500 Nederlanders een waardering voor hun jarenlang gedane vrijwilligerswerk. Wil je in aanmerking komen voor zo’n Koninklijke Onderscheiding, dien je minimaal vijftien jaar op meerdere fronten actief te zijn geweest.
En juist op een prachtige locatie als de Oosterkerk is het een waarlijk feest: gekleurde ballonnen, oranjebitter of fris, enthousiast publiek. Soms ook mensen die behoorlijk verrast zijn als ze de kerk binnenkomen. Waarom moet ik hier zijn en waarom zijn er zoveel mensen?
Al jaren sta ik naast de dames van de Gemeente de bezoekers welkom te heten en vandaag vroegen twee mensen aan mij, waarom zij hier moesten zijn.
Ik had geen idee en burgemeester Jan Nieuwenburg die naast mij stond, hield wijselijk zijn mond, stevig zijn map onder de arm houdend. Glimlachend keek hij mij daarna aan en zei: Dat heb je goed gedaan, Eddy, waarop ik antwoordde dat het niet zo moeilijk was, omdat ik het echt niet wist.
Of zoals stadsdichter Levi Noë het na afloop van de bijeenkomst zong: Vandaag is het een bijzondere dag en niemand heeft erom gevraagd, maar je hebt het gedaan. Levi doelde natuurlijk op al die activiteiten die in bijna twee uur lang opgesomd werden.
Burgemeester Nieuwenburg vraagt altijd aan de geridderde wat de reden was, waarom de hoofdpersoon naar de Oosterkerk is gelokt. Een scala van antwoorden komt los: maar liefst tweemaal reageerde iemand dat een ander een onderscheiding zou krijgen.
Ook mooi: een echtpaar die beiden geridderd werden, maar dat niet van elkaar wisten. Lex zou hier zijn, maar die zie ik helemaal niet of, ik kom voor een fotosessie.
Een ander reageerde: ik heb een vergadering in de bibliotheek en ineens stond ik hier. Een aanstaande geridderde moest een luchtkussen ophalen, een ander zou chocolade maken in de Oosterkerk en een persoon zei het onomwonden: het was gewoon een smoes om mij hier heen te krijgen.
Hoorn is weer 15 geridderden rijker! En de gezellige en feestelijke bijeenkomst werd afgesloten met het Wilhelmus. Voor de zekerheid lagen oranjepapiertjes met de twee coupletten op elke stoel, want wat dat betreft oefenen wij te weinig om mee te kunnen zingen, maar leuk en waardig is het wel.
Jan Nieuwenburg kon met de dames van de Gemeente niet lang na blijven, want in het Gemeentehuis wachten nog drie kinderen die het jeugdlintje kregen uitgereikt. Hoorn onderscheidt zich op dit punt van andere gemeentes!
Ik vond het prachtig om er weer bij te zijn en al die vrolijke en soms nog steeds verbaasde gezichten te zien. Er zo intuinen door een smoes en dan met een dergelijke beloning thuiskomen, dat is toch uniek!
En dat 3.500 keer!
Eddy Boom
voorzitter
